De klant zocht een levensmiddelentechnoloog met minstens 15 jaar ervaring in de ontwikkeling van convenienceproducten. Iemand die niet alleen bestaande recepturen kon verbeteren, maar ook nieuwe producten kon bedenken die uiteindelijk hun plaats zouden vinden in het supermarktschap. Hij was bereid om daar behoorlijk wat geld voor te betalen, omdat hij wist hoe moeilijk het zou zijn om de juiste persoon te vinden.
Dat vraagt nogal wat kennis. Je moet de markt kennen, begrijpen wat de consument wil en weten hoe je een nieuw product ontwikkelt. Eerst op keukenschaal, maar met de nodige ervaring om in te schatten of je datzelfde product ook industrieel kunt produceren. En liefst nog tegen een kostprijs waarmee je competitief blijft.
Dat zijn profielen die niet voor het rapen liggen.
Omdat we de sector goed kennen, zijn we onder andere gaan kijken bij de concurrentie. Daar vonden we een kandidaat die bijzonder goed aansloot bij wat onze klant zocht. Het opmerkelijke was dat beide partijen elkaar al jaren kenden. Ze wisten perfect wie de ander was, maar hadden nog nooit met elkaar gesproken over een mogelijke samenwerking.
Wij hebben dat eerste contact gelegd. En het klikte. De gesprekken verliepen goed, de verwachtingen sloten op elkaar aan en uiteindelijk werd de kandidaat aangeworven. Hij werkt er vandaag nog steeds.
Maar waarom lukte het deze keer wel?
Achteraf bekeken speelde de timing een belangrijke rol. De kandidaat was namelijk helemaal niet op zoek naar een andere baan. Hij zat goed waar hij zat, maar zijn werkgever was kort daarvoor verkocht. En daar had hij geen al te best gevoel bij. Hij begon zich af te vragen wat die overname voor zijn toekomst zou betekenen. En precies op dat moment belden wij. Of zijn bezorgdheid terecht was, weten we niet. Wel weten we dat het bedrijf ondertussen opnieuw verkocht is en vandaag in handen is van een private-equitypartij. We waren dus op het juiste moment op de juiste plaats.
Toch was daarmee de opdracht niet afgerond. We hebben ook andere kandidaten gezocht en voorgesteld. Niet omdat we twijfelden aan deze kandidaat, maar omdat we vonden dat een zorgvuldig selectieproces belangrijk was voor zowel de klant als de kandidaat.
Een klant moet kunnen vergelijken en de zekerheid krijgen dat hij de juiste beslissing neemt. Niet dat de markt zich altijd leent om vergelijkende kandidaten voor te stellen, maar toch slagen we er dikwijls in. En een kandidaat die merkt dat hij de enige is, kan zich daar ook vragen bij stellen. Waarom zijn er geen andere kandidaten? Is het bedrijf zo dringend op zoek? En wat betekent dat voor de onderhandelingen?
Dat soort situaties vraagt om ervaring. Je moet weten wanneer je moet doorzetten, wanneer je wat tijd moet geven en hoe je ervoor zorgt dat beide partijen met voldoende vertrouwen een beslissing kunnen nemen.
Wat is nu de punt van dit verhaal?
Dat we deze kandidaat waarschijnlijk zes maanden eerder niet hadden kunnen overtuigen om zelfs maar een gesprek te voeren. En misschien zes maanden later ook niet meer. Maar we kenden de markt, wisten wie we moesten benaderen en hadden op dat moment een interessante opportuniteit voor hem. Dat laatste stukje timing kun je niet organiseren. De rest wel. En precies daarin zit voor ons de meerwaarde van gespecialiseerde werving en selectie.
